Kraliçe’nin ölümünden sonra, bir zamanlar İngiltere müstemlekesi olan bir devletten öğrencilerim mealen “ateşi bol olsun” benzeri paylaşımlar yaptılar. Bu kadına rahmet dilemeyin!
Haklılar… Haksız diyebilir miyiz?
Bugün neo-Osmanlıcılık yapanlara sorarım, bunda da bir ibret yok mudur alınacak?
Liberya, Harper’da Kızılhaç’ta çalışan bir Sırp arkadaşla tanıştık.
- Nereden?
- Sırbistan
- Nice to meet you
- Sen nereden?
- Türkiye
- Senden nefret ediyorum
- Yahu yeni tanıştık
- Biz sizi 400 yıl yönetsek sen de benden nefret ederdin.
- ???
“Biz emperyalist değildik.”
“Biz sömürgeci değildik.”
“Biz onların dillerini değiştirmedik.”
“Biz onların dinlerini değiştirmedik.”
Geçin bu sloganları artık. Kimse babasının hayrına binlerce kilometre öteye gitmez.
Vergi alınmadı mı?
Genç/çocuk erkekler devşirme olarak getirilmedi mi?
Genç kızlardan hareme cariyeler getirilmedi mi?
Hadi sizin için fetih diyeyim; fethedilen yerlerden değerli ganimetler getirilmedi mi?
Arada şöyle bir fark var: Avrupa’nın fetihleri ve emperyal genişlemesi sanayi devrimiyle aynı zamana denk geldiği için onlar sadece para ve vergi değil, aynı zamanda hammadde de getirdi. Osmanlı o denli sanayileşmiş olsaydı, pek çok hammadde İstanbul ve civarına taşınırdı.
Velhasıl, taht için birbirlerini öldüren/öldürmeye kalkan/kumpas kuran Suud prensleri, altın kaplama saraylarından, arabalarından vazgeçip Türkiye’den bir vali bekleyecek değiller. Ürdün Kralı, “Aa ben krallıkta çok yoruldum, Ankara’dan bir vali gelsin de başımızda dursun!” demeyecek.
Boş hayalleri de bırakmanızı öneririm.
Tarihe daha objektif bakmanızı da.
Son not: Dragan (yukarıda bahsettiğim Sırp arkadaş) ile aramız son derece iyiydi. Çok güzel zamanlarımız oldu. Halklar, insanlar “devlet” yokken iyidir, muhabbet hâlindedir. Kavgalar ise devlet yöneticileri arasındadır. Halk buna alet olur.
Kimseye düşmanlık beslemeye değecek kadar uzun ve değersiz bir yaşama sahip değiliz. Her anımız kıymetli. O yüzden nefret değil, sevgi kazanır.
10 Eylül 2022